Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Ken je die engelse comedyserie ‘The Office’ ? Ja ? Nou, ik niet… alleen van naam. En wat kan er nou komisch zijn aan een stel mensen die de godganse dag doorbrengen op een kantoor?! Aangezien ik de hele afgelopen week vervangend werk heb gedaan (op kantoor!) kan ik je vertellen; Hilarisch !!

Want zeg nou zelf; de hele dag door kopiëren is zo geestdodend dat je er vanzelf de lol van in gaat zien. Want wist je dat zo’n apparaat wel 25 keer op een dag kan vastlopen en dat je dan vervolgens een half uur bezig bent met het uit elkaar halen van het onding, op zoek naar het schuldige, vastgelopen A4-tje, een echte dijenkletser toch ?!

Of het paperclippen van 4 blaadjes bij elkaar, zodat er een pakketje ontstaat. En dat niet 1 keer, ook niet 10 keer, maar voor het komische effect 1000 keer ! Gegarandeerd training voor je buikspieren. En als je eindelijk die 1000 pakketjes afhebt er dan achterkomen dat er bij het drukken een symbooltje vergeten is. Joh, dan teken je gewoon met een fineliner 1000 keer zo’n symbooltje op de plek waar hij eigenlijk had moeten staan. Echt, je ligt helemaal dubbel van het lachen. Ik raad het iedereen aan…

Wat ook heel leuk is, de vraag: ‘Ben je zwanger?’ En dan met zo’n samenzweerderige blik van ‘Ben ik de eerste die jouw geheimpje ontdekt?’ Want tja, er kan natuurlijk onmogelijk een andere reden zijn dat je het vliegen verruilt voor uitdagend kantoorwerk. :S

En dan het reizen met het OV iedere ochtend en iedere avond, lekker knus met zn allen in de spits en bij ieder station duwend en trekkend over iedereen heen om maar als eerste buiten te staan. Nu vraag ik je: Is het niet komisch allemaal ?!

Sarcasme ?? Wat is dat dan ?

Ik weet het zeker nu; voor het werken op kantoor ben ik ongeschikt bevonden. Dit alles had zijn uitwerking op mijn humeur. Stond ik voorheen met enige moeite, maar wel met een goede dosis ‘zin’ om half 4 s’nachts op om te gaan vliegen, nu had ik om 07.15 moeite met het geluid van mijn wekker.

Wellicht werd dit ook veroorzaakt door een onuitgenodigde, nieuwe ‘huisvriend’. De afgelopen 2 weken word ik iedere ochtend gewekt door het koeren van een duif. JA, een DUIF ! Ik heb er een leuk verhaaltje over…

…Het is woensdagochtend, ik lig nog heerlijk onder het warme dekbed, roekoe-roekoe.

De wekker is nog niet gegaan, dus ik mag nog even blijven liggen hoor, roekoe-roekoe

Ik leg mijn hoofd onder het kussen en denk, u hoort niets, u hoort niets! ROEKOE-ROEKOE

Ok, nu is het genoeg… Ik stap uit bed, struikel naar de keuken, kijk verdwaasd om me heen. En daar, voor me op het aanrecht, zie ik ze staan -gisteravond heb ik ze nog zo netjes weten te weerstaan- ik pak het bakje, scheur met half open ogen het folie van de verpakking, storm het balkon op, en zo ziet mijn ochtendduif ze eerst één voor één en dan met een hele hand tegelijk op zich af komen, de chocolat-chip cookies die ik nu verspreid over mijn balkon zie liggen.

De duif houdt het voor gezien en vliegt weg, zeker geen chocolade liefhebber, denk ik met een grijns op mijn gezicht. Ik kruip terug in bed en geniet van de stilte. Vijf minuten later gaat mn wekker…!

Vrijdag was de laatste dag vervangend werk. En toen was het tijd voor: VAKANTIE !

Voor het eerst een IPB ticket gekocht, om een bezoekje te brengen aan mn papa op Malta. J

Hoe dat ging ? Lees het van de week in nieuwe blog !

Ken je die engelse comedyserie ‘The Office’ ? Ja ? Nou, ik niet… alleen van naam. En wat kan er nou komisch zijn aan een stel mensen die de godganse dag doorbrengen op een kantoor?! Aangezien ik de hele afgelopen week vervangend werk heb gedaan (op kantoor!) kan ik je vertellen; Hilarisch !!

Want zeg nou zelf; de hele dag door kopiëren is zo geestdodend dat je er vanzelf de lol van in gaat zien. Want wist je dat zo’n apparaat wel 25 keer op een dag kan vastlopen en dat je dan vervolgens een half uur bezig bent met het uit elkaar halen van het onding, op zoek naar het schuldige, vastgelopen A4-tje, een echte dijenkletser toch ?!

Of het paperclippen van 4 blaadjes bij elkaar, zodat er een pakketje ontstaat. En dat niet 1 keer, ook niet 10 keer, maar voor het komische effect 1000 keer ! Gegarandeerd training voor je buikspieren. En als je eindelijk die 1000 pakketjes afhebt er dan achterkomen dat er bij het drukken een symbooltje vergeten is. Joh, dan teken je gewoon met een fineliner 1000 keer zo’n symbooltje op de plek waar hij eigenlijk had moeten staan. Echt, je ligt helemaal dubbel van het lachen. Ik raad het iedereen aan…

Wat ook heel leuk is, de vraag: ‘Ben je zwanger?’ En dan met zo’n samenzweerderige blik van ‘Ben ik de eerste die jouw geheimpje ontdekt?’ Want tja, er kan natuurlijk onmogelijk een andere reden zijn dat je het vliegen verruilt voor uitdagend kantoorwerk. :S

En dan het reizen met het OV iedere ochtend en iedere avond, lekker knus met zn allen in de spits en bij ieder station duwend en trekkend over iedereen heen om maar als eerste buiten te staan. Nu vraag ik je: Is het niet komisch allemaal ?!

Sarcasme ?? Wat is dat dan ?

Ik weet het zeker nu; voor het werken op kantoor ben ik ongeschikt bevonden. Dit alles had zijn uitwerking op mijn humeur. Stond ik voorheen met enige moeite, maar wel met een goede dosis ‘zin’ om half 4 s’nachts op om te gaan vliegen, nu had ik om 07.15 moeite met het geluid van mijn wekker.

Wellicht werd dit ook veroorzaakt door een onuitgenodigde, nieuwe ‘huisvriend’. De afgelopen 2 weken word ik iedere ochtend gewekt door het koeren van een duif. JA, een DUIF ! Ik heb er een leuk verhaaltje over…

…Het is woensdagochtend, ik lig nog heerlijk onder het warme dekbed, roekoe-roekoe.

De wekker is nog niet gegaan, dus ik mag nog even blijven liggen hoor, roekoe-roekoe

Ik leg mijn hoofd onder het kussen en denk, u hoort niets, u hoort niets! ROEKOE-ROEKOE

Ok, nu is het genoeg… Ik stap uit bed, struikel naar de keuken, kijk verdwaasd om me heen. En daar, voor me op het aanrecht, zie ik ze staan -gisteravond heb ik ze nog zo netjes weten te weerstaan- ik pak het bakje, scheur met half open ogen het folie van de verpakking, storm het balkon op, en zo ziet mijn ochtendduif ze eerst één voor één en dan met een hele hand tegelijk op zich af komen, de chocolat-chip cookies die ik nu verspreid over mijn balkon zie liggen.

De duif houdt het voor gezien en vliegt weg, zeker geen chocolade liefhebber, denk ik met een grijns op mijn gezicht. Ik kruip terug in bed en geniet van de stilte. Vijf minuten later gaat mn wekker…!

Vrijdag was de laatste dag vervangend werk. En toen was het tijd voor: VAKANTIE !

Voor het eerst een IPB ticket gekocht, om een bezoekje te brengen aan mn papa op Malta. J

Hoe dat ging ? Lees het van de week in nieuwe blog !

Het borrelen van mijn bloed zodra ik in de buurt kom van Schiphol… De vele mensen met koffers, kinderen en see-buy-fly-tassen waar ik, met in één hand mijn koffer en in de andere een Starbucks Latté, doorheen slalom… De rustruimte waar ik mijn salarisstrook iedere maand uit mijn postvak vis… De gezelligheid bij de rode bankjes, waar ik mijn crew voor de komende dagen ontmoet… De vrolijke chauffeur van het crewtransport die ons over het platform sjeest om ons bij het juiste vliegtuig af te leveren… De hectische momenten tijdens het boarden; Iedereen de juiste plek? Alle kindjes een zwemvestje en riempje? Mensen bij de nooduitgang gebrieft? Alle bagage netjes weggeborgen…?  Het geluid van de opstartende motoren… De taxirit naar de Polderbaan, waar soms geen einde aan lijkt te komen… Het geweldige gevoel in mijn buik tijdens het opstijgen, wat maar niet lijkt te gaan vervelen… De grappige, aparte, soms boze, gezellige en altijd zo verschillende passagiers… De schitterende zonsondergangen en -opkomsten… Het intens blije gevoel dat ik krijg als ik door het raampje heen naar het oneindige wolkendek tuur…

De bestemmingen, waar elk afzonderlijk al vele herinneringen liggen… De hotels, de één nog mooier dan de ander… Het samen eten, lachen, luisteren, drinken en praten met collega’s…  En ja, zelfs de vertragingen, schandalig vroege aanmeldtijden, turbulente vluchten, mn zere voeten, het missen van vrienden, de vermoeidheid -die soms chronisch aanwezig lijkt te zijn- en mn loodzware koffer…

…Even was ik bang dat ik het allemaal zou moeten missen. De mensen die regelmatig mijn weblog volgen weten inmiddels dat mijn oren behoorlijke ‘partypoopers’ zijn gebleken in de afgelopen maanden. En zo gebeurde het dat er anderhalve week geleden buisjes zijn geplaatst. Wat een makkelijke ingreep leek te zijn, bleek achteraf toch heel wat moeizamer. De details over de naald die voor de verdoving in mijn oorgat verdween zal ik je verder besparen!

Een minder prettig gevolg van de buisjes is helaas een vermindert gehoor waarmee ik moet leren leven en de buisjes moeten iedere 3 tot 6 maanden opnieuw worden ingebracht, maar het is voor een goed doel moet ik maar denken…

Na drie pijnlijke dagen op de bank doorgebracht te hebben was het tijd om terug te gaan voor controle. Resultaat: een ‘blauw’ buisje in mijn trommelvliezen en geen ontstekingen. En dat betekent: VLIEGEN !! J

Vanaf morgen sta ik vier dagen standby, niet de allerleukste manier om na een maand weer te beginnen, maar ik hoop zo snel mogelijk opgeroepen te worden voor een paar leuke vluchten.

Dus…

… HERE WE GO AGAIN J

Deze keer in mede mogelijk gemaakt door:

Dr. Vinke (alleen voor de spuit blijf ik u iets minder dankbaar

Mijn lieve mama, sorry voor de fijngeknepen handjes. Kus

Igor, bedankt voor de goede zorgen. Kus

Ittie, jouw lieve woorden maken alles beter. Kus

Het borrelen van mijn bloed zodra ik in de buurt kom van Schiphol… De vele mensen met koffers, kinderen en see-buy-fly-tassen waar ik, met in één hand mijn koffer en in de andere een Starbucks Latté, doorheen slalom… De rustruimte waar ik mijn salarisstrook iedere maand uit mijn postvak vis… De gezelligheid bij de rode bankjes, waar ik mijn crew voor de komende dagen ontmoet… De vrolijke chauffeur van het crewtransport die ons over het platform sjeest om ons bij het juiste vliegtuig af te leveren… De hectische momenten tijdens het boarden; Iedereen de juiste plek? Alle kindjes een zwemvestje en riempje? Mensen bij de nooduitgang gebrieft? Alle bagage netjes weggeborgen…?  Het geluid van de opstartende motoren… De taxirit naar de Polderbaan, waar soms geen einde aan lijkt te komen… Het geweldige gevoel in mijn buik tijdens het opstijgen, wat maar niet lijkt te gaan vervelen… De grappige, aparte, soms boze, gezellige en altijd zo verschillende passagiers… De schitterende zonsondergangen en -opkomsten… Het intens blije gevoel dat ik krijg als ik door het raampje heen naar het oneindige wolkendek tuur…

De bestemmingen, waar elk afzonderlijk al vele herinneringen liggen… De hotels, de één nog mooier dan de ander… Het samen eten, lachen, luisteren, drinken en praten met collega’s…  En ja, zelfs de vertragingen, schandalig vroege aanmeldtijden, turbulente vluchten, mn zere voeten, het missen van vrienden, de vermoeidheid -die soms chronisch aanwezig lijkt te zijn- en mn loodzware koffer…

…Even was ik bang dat ik het allemaal zou moeten missen. De mensen die regelmatig mijn weblog volgen weten inmiddels dat mijn oren behoorlijke ‘partypoopers’ zijn gebleken in de afgelopen maanden. En zo gebeurde het dat er anderhalve week geleden buisjes zijn geplaatst. Wat een makkelijke ingreep leek te zijn, bleek achteraf toch heel wat moeizamer. De details over de naald die voor de verdoving in mijn oorgat verdween zal ik je verder besparen!

Een minder prettig gevolg van de buisjes is helaas een vermindert gehoor waarmee ik moet leren leven en de buisjes moeten iedere 3 tot 6 maanden opnieuw worden ingebracht, maar het is voor een goed doel moet ik maar denken…

Na drie pijnlijke dagen op de bank doorgebracht te hebben was het tijd om terug te gaan voor controle. Resultaat: een ‘blauw’ buisje in mijn trommelvliezen en geen ontstekingen. En dat betekent: VLIEGEN !! J

Vanaf morgen sta ik vier dagen standby, niet de allerleukste manier om na een maand weer te beginnen, maar ik hoop zo snel mogelijk opgeroepen te worden voor een paar leuke vluchten.

Dus…

… HERE WE GO AGAIN J

Deze keer in mede mogelijk gemaakt door:

Dr. Vinke (alleen voor de spuit blijf ik u iets minder dankbaar

Mijn lieve mama, sorry voor de fijngeknepen handjes. Kus

Igor, bedankt voor de goede zorgen. Kus

Ittie, jouw lieve woorden maken alles beter. Kus

Ook in het nieuwe jaar heb ik me al menigmaal verbaast over het effect dat een uniform op mensen kan hebben. Sta ik op het station op de trein te wachten dan kan ik erop wachten dat er iemand naar me toe komt met de vraag ‘Op welk perron vertrekt de trein naar Utrecht?’

Loop ik op Schiphol dan verbaas ik me niet meer over de vele vragen over aankomsthallen, vertrektijden van vliegtijden en de routes naar de diverse gates. ‘Nee, mevrouw. Ik weet niet hoe laat het vliegtuig uit Hong Kong aankomt’ en ‘Nee, meneer. Ik kan u niet vertellen bij welke gate u moet zijn voor uw vlucht naar Sao Paulo’. Ook is het spoorwegen boekje niet in mijn hoofd geprogrammeerd. Hoe graag ik ook iedereen wil helpen, soms moet ik een antwoord schuldig blijven. Als iemand een idee heeft voor een magisch boekje met alle antwoorden dat ik heel nonchalant uit mijn uniform kan toveren zodra iemand mij een vraag stelt; Ik hou me aanbevolen…

Dit jaar begon met een o-zo-geliefde 50 dienst. Waarom deze diensten bij vele collega’s populair zijn heeft verschillende redenen. De één vind het gemoedelijke sfeertje aan boord fijn. Je bent immers met maximaal 50 passagiers aan boord en dit geeft ons (vaak) de tijd om iets meer contact te leggen. De ander vindt het fijn, omdat de service aan boord bestaat uit enkel een koek en jus. Erg makkelijk voor ons. En eerlijk is eerlijk, na weken lang diensten waarin je iedereen binnen korte tijd moet voorzien van eten en drinken is het soms best eens fijn om lekker lui te zijn. J

En zo zijn er ook diegenen onder ons die het doen voor de gezellige, voornamelijk Duitse bestemmingen. Tijdens deze dienst bracht mijn reis me naar, jawel ! Maastricht en naar Bremen.

In Maastricht hebben we een zogehete ‘bekorte rust’. Dit houdt in dat we hier s’avonds laat aankomen en ons s’morgens in alle vroegte al weer richting vliegveld begeven. In Bremen daarentegen hadden we de hele dag te besteden. En wat doet Tamarah altijd als eerste op een Duitse bestemming? Een bezoekje brengen aan Starbucks voor een heerlijke Vanilla Latté. Hmmm J

Daarna gezellig gaan shoppen, hoe kan het ook anders, en genoten van een crêpe met Nutella. Lindsay, vond het erg gezellig!     

Verder lekker gegeten met de rest van de crew en de volgende dag weer richting huis. De co was in opleiding en maakte met ons zijn eerste nachtstopjes. Om dit te vieren hebben we van knal-oranje ‘lockjes’ (deze gebruiken we aan boord om trolley’s te vergrendelen) een ketting gemaakt die hij moest dragen toen we het bemanningscentrum binnengingen. Peter, erg sportief van je dat je hem hebt omgehouden en nog heel veel mooie vluchten toegewenst!

Tijd om naar huis te gaan. In de trein komt een vriendelijke conducteur met een constante glimlach op zijn gezicht mijn kaartje controleren. ‘En, waar ging de reis naartoe deze keer?’

Op mijn antwoord zie ik hem bedenkelijk kijken. ‘Waar heb je dat lekkere kleurtje in je gezicht dan vandaan?’ Zonnebankland…

Dat een uniform ook positieve punten heeft zal ik niet ontkennen. Zo gebeurt het regelmatig dat een hulpvaardige hand uitgestoken wordt om mijn -vaak loodzware- koffer uit de tram te tillen. Terug op Den Haag centraal kwam ik echter iemand tegen die ‘hulpvaardig’ wel heel ver wilde doorvoeren. In de stationshal, waar totaal geen trappen of obstakels te vinden waren, werd mijn koffer letterlijk uit mijn hand getrokken. Vriendelijk gaf ik aan dat zijn hulp niet nodig was, maar stug hield hij vol. Na vier keer vriendelijk vragen of hij mijn koffer wilde los laten was ik het zat. Mijn reactie die volgde had gelukkig het gewenste effect en zo heb ik mijn koffertje gered van de kofferkidnap. Pfff… J

Vorige week stond een 5-daagse in de planning; Riga-Frankfurt-Frankfurt-Riga. Een prima dienst met een hele dag over in Frankfurt. Plannen om mijn nicht daar op te zoeken waren al gemaakt. Maar…

… Misschien voel je het al aankomen. Tijdens de eerste vlucht op weg naar Riga liet mijn linkeroor me weer flink in de steek. Eenmaal aangekomen in het koude Riga, besloot ik in het hotel direct mijn bed in te duiken, maar helaas stond ik de volgende ochtend op met een oor dat nog steeds dicht zat. Ik wilde niet vast komen te zitten in Riga dus besloot de vlucht terug naar Amsterdam te doen en op Schiphol maar weer een typanagrammetje te laten maken. Resultaat; direct naar huis gestuurd. Inmiddels het oor na laten kijken bij een KNO arts, waarna ik naar huis ging met een afspraak op zak voor de 22^e. Wat gaan ze doen ? Buisjes… Bang als ik ben voor verdovingen in alle soorten kijk ik hier erg tegenop L, maar ach… Het is voor een goed doel!

Ik ga er vanuit dat dit het probleem zal oplossen en dat dit mijn laatste logje is met slecht nieuws over mijn oren.

Tot die tijd mag ik niet vliegen dus mijn aankomende logje zal in februari verschijnen met het laatste nieuws. En tot die tijd…

…sta ik weer even met beide voetjes op de grond.

Mede mogelijk gemaakt door:

Klaas

Peter

Lindsay

Christel

Bedankt voor de gezellige vluchten!

Ook in het nieuwe jaar heb ik me al menigmaal verbaast over het effect dat een uniform op mensen kan hebben. Sta ik op het station op de trein te wachten dan kan ik erop wachten dat er iemand naar me toe komt met de vraag ‘Op welk perron vertrekt de trein naar Utrecht?’

Loop ik op Schiphol dan verbaas ik me niet meer over de vele vragen over aankomsthallen, vertrektijden van vliegtijden en de routes naar de diverse gates. ‘Nee, mevrouw. Ik weet niet hoe laat het vliegtuig uit Hong Kong aankomt’ en ‘Nee, meneer. Ik kan u niet vertellen bij welke gate u moet zijn voor uw vlucht naar Sao Paulo’. Ook is het spoorwegen boekje niet in mijn hoofd geprogrammeerd. Hoe graag ik ook iedereen wil helpen, soms moet ik een antwoord schuldig blijven. Als iemand een idee heeft voor een magisch boekje met alle antwoorden dat ik heel nonchalant uit mijn uniform kan toveren zodra iemand mij een vraag stelt; Ik hou me aanbevolen…

Dit jaar begon met een o-zo-geliefde 50 dienst. Waarom deze diensten bij vele collega’s populair zijn heeft verschillende redenen. De één vind het gemoedelijke sfeertje aan boord fijn. Je bent immers met maximaal 50 passagiers aan boord en dit geeft ons (vaak) de tijd om iets meer contact te leggen. De ander vindt het fijn, omdat de service aan boord bestaat uit enkel een koek en jus. Erg makkelijk voor ons. En eerlijk is eerlijk, na weken lang diensten waarin je iedereen binnen korte tijd moet voorzien van eten en drinken is het soms best eens fijn om lekker lui te zijn. J

En zo zijn er ook diegenen onder ons die het doen voor de gezellige, voornamelijk Duitse bestemmingen. Tijdens deze dienst bracht mijn reis me naar, jawel ! Maastricht en naar Bremen.

In Maastricht hebben we een zogehete ‘bekorte rust’. Dit houdt in dat we hier s’avonds laat aankomen en ons s’morgens in alle vroegte al weer richting vliegveld begeven. In Bremen daarentegen hadden we de hele dag te besteden. En wat doet Tamarah altijd als eerste op een Duitse bestemming? Een bezoekje brengen aan Starbucks voor een heerlijke Vanilla Latté. Hmmm J

Daarna gezellig gaan shoppen, hoe kan het ook anders, en genoten van een crêpe met Nutella. Lindsay, vond het erg gezellig!     

Verder lekker gegeten met de rest van de crew en de volgende dag weer richting huis. De co was in opleiding en maakte met ons zijn eerste nachtstopjes. Om dit te vieren hebben we van knal-oranje ‘lockjes’ (deze gebruiken we aan boord om trolley’s te vergrendelen) een ketting gemaakt die hij moest dragen toen we het bemanningscentrum binnengingen. Peter, erg sportief van je dat je hem hebt omgehouden en nog heel veel mooie vluchten toegewenst!

Tijd om naar huis te gaan. In de trein komt een vriendelijke conducteur met een constante glimlach op zijn gezicht mijn kaartje controleren. ‘En, waar ging de reis naartoe deze keer?’

Op mijn antwoord zie ik hem bedenkelijk kijken. ‘Waar heb je dat lekkere kleurtje in je gezicht dan vandaan?’ Zonnebankland…

Dat een uniform ook positieve punten heeft zal ik niet ontkennen. Zo gebeurt het regelmatig dat een hulpvaardige hand uitgestoken wordt om mijn -vaak loodzware- koffer uit de tram te tillen. Terug op Den Haag centraal kwam ik echter iemand tegen die ‘hulpvaardig’ wel heel ver wilde doorvoeren. In de stationshal, waar totaal geen trappen of obstakels te vinden waren, werd mijn koffer letterlijk uit mijn hand getrokken. Vriendelijk gaf ik aan dat zijn hulp niet nodig was, maar stug hield hij vol. Na vier keer vriendelijk vragen of hij mijn koffer wilde los laten was ik het zat. Mijn reactie die volgde had gelukkig het gewenste effect en zo heb ik mijn koffertje gered van de kofferkidnap. Pfff… J

Vorige week stond een 5-daagse in de planning; Riga-Frankfurt-Frankfurt-Riga. Een prima dienst met een hele dag over in Frankfurt. Plannen om mijn nicht daar op te zoeken waren al gemaakt. Maar…

… Misschien voel je het al aankomen. Tijdens de eerste vlucht op weg naar Riga liet mijn linkeroor me weer flink in de steek. Eenmaal aangekomen in het koude Riga, besloot ik in het hotel direct mijn bed in te duiken, maar helaas stond ik de volgende ochtend op met een oor dat nog steeds dicht zat. Ik wilde niet vast komen te zitten in Riga dus besloot de vlucht terug naar Amsterdam te doen en op Schiphol maar weer een typanagrammetje te laten maken. Resultaat; direct naar huis gestuurd. Inmiddels het oor na laten kijken bij een KNO arts, waarna ik naar huis ging met een afspraak op zak voor de 22^e. Wat gaan ze doen ? Buisjes… Bang als ik ben voor verdovingen in alle soorten kijk ik hier erg tegenop L, maar ach… Het is voor een goed doel!

Ik ga er vanuit dat dit het probleem zal oplossen en dat dit mijn laatste logje is met slecht nieuws over mijn oren.

Tot die tijd mag ik niet vliegen dus mijn aankomende logje zal in februari verschijnen met het laatste nieuws. En tot die tijd…

…sta ik weer even met beide voetjes op de grond.

Mede mogelijk gemaakt door:

Klaas

Peter

Lindsay

Christel

Bedankt voor de gezellige vluchten!

Met het nieuwe jaar voor de deur werd het tijd om mijn laatste logje van 2007 te schrijven.

2007 was voor mij een turbulent jaar, zowel in de letterlijke als figuurlijke zin van het woord.

In februari kreeg ik te horen dat ik aangenomen was voor mijn huidige functie als stewardess en zo gebeurde het dat ik in april begon bij Neerlands Blauwste Luchtvaartmaatschappij.

Een zware, leerzame en vooral ook leuke periode. De periode die volgde, namelijk het echt aan de slag gaan als stewardess was nog veel leuker. Nog iedere week ga ik met een grote glimlach naar mn werk en besef ik me dat ik één van de meest luxe beroepen uitoefen die er bestaan. Ook het kopen van mn eerste huis was in 2007 een belangrijke stap. En, nog belangrijker, een stap die me iedere dag beter en beter gaat bevallen.

Voor 2008 hoop ik op deze manier verder te gaan, alleen met een iets rustiger tempo. J

De afgelopen weken heb ik weer te veel meegemaakt. Enkele hoogtepunten:

Zo had ik een hele gezellige 24-uurs stop in Torp, Noorwegen. Onwijs gezellige crew. (Bedankt Jochem, Leon & ouders en Bermary) Deze nachtstop hoort zeker thuis in mijn top 3.

De laatste vlucht naar huis was wel heel erg turbulent. Zo had ik het nog niet meegemaakt. Het was de eerste keer dat ik enigszins bang was tijdens de landing. Maar gelukkig zette Leon ons weer keurig aan de grond.

Vorige week had ik twee dagen cursus. Tijdens de eerste dag kwam ik er achter dat ik al weer 8 maanden in dienst ben. Wat gaat de tijd toch snel. Guess it’s true what they say: Time flies when you’re having FUN. J Het was leuk om al mn cursusgenootjes weer eens te zien en bij te praten.

De eerste dag ging over communicatie aan boord, tussen collega’s. Hoe je dingen overbrengt, hoe je aangeeft dat je het ergens niet mee eens bent. Met een studie communicatie achter de rug was het voor mij allemaal wel erg voor de hand liggend. Maar al met al een gezellige dag.

De tweede dag stond in het teken van agressie. Hoe ga je om met agressie aan boord?

Verschillende oefeningen kwamen aan bod om te laten zien hoe je een situatie naar je hand kunt zetten. Ook omgaan met verschillende vormen van agressie. Deze dag was achteraf gezien vrij heftig. S’middags hebben we namelijk oefeningen gedaan met betrekking tot je eigen grenzen. Weten waar jouw grens ligt en wat te doen als iemand deze grens voorbij gaat. Ik ging nogal nuchter de oefening in, omdat je in een klaslokaal staat en de situatie niet écht is. Ik had me hierin flink vergist, want de mensen die deze cursus geven weten natuurlijk hoe ze bij jou een reactie los kunnen krijgen. En zo ontstond er een moment waarop ik totaal onverwacht reageerde, als een soort oerinstinct. Je voelt ook de spanningen van anderen als ze bezig zijn met de oefening. Na een stressvolle situatie duurt het 24 uur, voordat de adrenaline die daarbij vrijkomt weer uit je lichaam is. Je kunt je dus voorstellen hoe ik me de rest van e dag voelde. Samen met de uitslag van een persoonlijkheidstest is dat al met al best confronterend. Erg leerzaam en wellicht toepasbaar in zowel werk- als privé leven.

Vorige week weer begonnen met vliegen, met de meest luxe dienst ooit. Op dag 1 een enkele vlucht naar Bristol, Dag 2 de hele dag vrij in Bristol, Dag 3 alleen een enkele vlucht terug naar huis. Omdat het net de dagen voor kerst was, waren er slechts 8 mensen in het hotel, daarvan waren 4 personen crew. Op dat moment voelde ik me wel even heel eenzaam en héél ver van huis en familie. Maar ach, dat hoort erbij.

Minder leuk was dat ik afgelopen maand wéér een week niet heb mogen vliegen vanwege mn oren. Ik loop er behoorlijk mee te kwakkelen en dat is iets wat je met dit beroep echt niet kunt gebruiken. 8 januari afspraak bij de KNO arts, ben benieuwd. Keep u posted!

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om alle collega’s waar ik mee gevlogen heb het afgelopen jaar te bedanken voor de leuke vluchten, dagen, nachtstops.

Ik wil mijn mama bedanken voor alle hulp dit jaar.

Samen met Alfred wens ik jullie veel geluk in een mooi, nieuw huis.

Tegen mn broer wil ik zeggen dat ik heel veel van hem hou.

Papa, die naar Malta verhuist zal ik heel erg missen.

Omi, bedankt voor je altijd luisterend oor en je wijze woorden.

Fleur, mn dinnetje! Een minder turby-turby jaar voor ons beide.

Marielle, in 2008 moeten we weer vaker op stap.

Bedankt! Voor allen trouwe lezers van Closer2Heaven

Voor alle andere mensen die belangrijk voor me zijn: Love You

En verder voor iedereen:  EEN GEWELDIG 2008 !

Met het nieuwe jaar voor de deur werd het tijd om mijn laatste logje van 2007 te schrijven.

2007 was voor mij een turbulent jaar, zowel in de letterlijke als figuurlijke zin van het woord.

In februari kreeg ik te horen dat ik aangenomen was voor mijn huidige functie als stewardess en zo gebeurde het dat ik in april begon bij Neerlands Blauwste Luchtvaartmaatschappij.

Een zware, leerzame en vooral ook leuke periode. De periode die volgde, namelijk het echt aan de slag gaan als stewardess was nog veel leuker. Nog iedere week ga ik met een grote glimlach naar mn werk en besef ik me dat ik één van de meest luxe beroepen uitoefen die er bestaan. Ook het kopen van mn eerste huis was in 2007 een belangrijke stap. En, nog belangrijker, een stap die me iedere dag beter en beter gaat bevallen.

Voor 2008 hoop ik op deze manier verder te gaan, alleen met een iets rustiger tempo. J

De afgelopen weken heb ik weer te veel meegemaakt. Enkele hoogtepunten:

Zo had ik een hele gezellige 24-uurs stop in Torp, Noorwegen. Onwijs gezellige crew. (Bedankt Jochem, Leon & ouders en Bermary) Deze nachtstop hoort zeker thuis in mijn top 3.

De laatste vlucht naar huis was wel heel erg turbulent. Zo had ik het nog niet meegemaakt. Het was de eerste keer dat ik enigszins bang was tijdens de landing. Maar gelukkig zette Leon ons weer keurig aan de grond.

Vorige week had ik twee dagen cursus. Tijdens de eerste dag kwam ik er achter dat ik al weer 8 maanden in dienst ben. Wat gaat de tijd toch snel. Guess it’s true what they say: Time flies when you’re having FUN. J Het was leuk om al mn cursusgenootjes weer eens te zien en bij te praten.

De eerste dag ging over communicatie aan boord, tussen collega’s. Hoe je dingen overbrengt, hoe je aangeeft dat je het ergens niet mee eens bent. Met een studie communicatie achter de rug was het voor mij allemaal wel erg voor de hand liggend. Maar al met al een gezellige dag.

De tweede dag stond in het teken van agressie. Hoe ga je om met agressie aan boord?

Verschillende oefeningen kwamen aan bod om te laten zien hoe je een situatie naar je hand kunt zetten. Ook omgaan met verschillende vormen van agressie. Deze dag was achteraf gezien vrij heftig. S’middags hebben we namelijk oefeningen gedaan met betrekking tot je eigen grenzen. Weten waar jouw grens ligt en wat te doen als iemand deze grens voorbij gaat. Ik ging nogal nuchter de oefening in, omdat je in een klaslokaal staat en de situatie niet écht is. Ik had me hierin flink vergist, want de mensen die deze cursus geven weten natuurlijk hoe ze bij jou een reactie los kunnen krijgen. En zo ontstond er een moment waarop ik totaal onverwacht reageerde, als een soort oerinstinct. Je voelt ook de spanningen van anderen als ze bezig zijn met de oefening. Na een stressvolle situatie duurt het 24 uur, voordat de adrenaline die daarbij vrijkomt weer uit je lichaam is. Je kunt je dus voorstellen hoe ik me de rest van e dag voelde. Samen met de uitslag van een persoonlijkheidstest is dat al met al best confronterend. Erg leerzaam en wellicht toepasbaar in zowel werk- als privé leven.

Vorige week weer begonnen met vliegen, met de meest luxe dienst ooit. Op dag 1 een enkele vlucht naar Bristol, Dag 2 de hele dag vrij in Bristol, Dag 3 alleen een enkele vlucht terug naar huis. Omdat het net de dagen voor kerst was, waren er slechts 8 mensen in het hotel, daarvan waren 4 personen crew. Op dat moment voelde ik me wel even heel eenzaam en héél ver van huis en familie. Maar ach, dat hoort erbij.

Minder leuk was dat ik afgelopen maand wéér een week niet heb mogen vliegen vanwege mn oren. Ik loop er behoorlijk mee te kwakkelen en dat is iets wat je met dit beroep echt niet kunt gebruiken. 8 januari afspraak bij de KNO arts, ben benieuwd. Keep u posted!

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om alle collega’s waar ik mee gevlogen heb het afgelopen jaar te bedanken voor de leuke vluchten, dagen, nachtstops.

Ik wil mijn mama bedanken voor alle hulp dit jaar.

Samen met Alfred wens ik jullie veel geluk in een mooi, nieuw huis.

Tegen mn broer wil ik zeggen dat ik heel veel van hem hou.

Papa, die naar Malta verhuist zal ik heel erg missen.

Omi, bedankt voor je altijd luisterend oor en je wijze woorden.

Fleur, mn dinnetje! Een minder turby-turby jaar voor ons beide.

Marielle, in 2008 moeten we weer vaker op stap.

Bedankt! Voor allen trouwe lezers van Closer2Heaven

Voor alle andere mensen die belangrijk voor me zijn: Love You

En verder voor iedereen:  EEN GEWELDIG 2008 !

Het is alweer een aantal weken geleden dat ik verslag deed van mijn belevenissen. De afgelopen weken waren erg druk en stressvol. Mede door de verhuizing en het herstellen van mn oorontsteking.

Maar zoals altijd waren de vluchten gezellig. Zo vloog ik een aantal keer met ‘oude bekenden’, heb ik leuke vluchten gehad met een cursusgenootje. Marina, het was gezellig J

En ook vloog ik met mijn line-trainster, gegarandeerd lol dus… Naatje, het was weer erg leuk om met je te vliegen. (En het stappen in Rotterdam was ook erug leuk, vooral de barman ).

Een aantal passagiers zijn me bijgebleven de afgelopen tijd. Zo moest ik voor het eerst een blinde vrouw begeleiden tijdens het in- en uitstappen. Mensen met een handicap of UMmetjes (Unaccopanied Minor) komen eerder aan boord dan de overige passagiers, zo is er tijd om de passagier naar zijn plaats te begeleiden en het één en ander uit te leggen. In het geval van deze blinde mevrouw was dat iets ingewikkelder. Zo moest ik haar laten voelen waar de zuurstofmaskers tevoorschijn komen in geval van een decompressie en moest ik samen met haar het aantal rijen tellen tot aan de nooduitgangen. Dit alles maakte op mevrouw heel veel indruk aangezien ze niet eerder had gevlogen. In tranen hoorde ze alles aan. Je snapt dat dit ook weer de nodige indruk maakte op mij.

Op één van mijn vluchten had ik de mooiste, liefste baby ooit aan boord. Ik ben niet een liefde-op-het-eerste-gezicht-type, maar deze baby had binnen een minuut mijn hart gestolen. De hele vlucht heeft ze gelachen en toen ik haar even vasthield hoopte ik dat ik ooit ook mama mag worden van zo’n prachtige baby.

Ook was er de man die met een behoorlijke stapel bladmuziek op schoot zat. Toen ik tien minuten later weer langsliep had hij alle tafeltjes van zijn rij opengeklapt en ‘speelde’ hij zijn muziek. ‘Play me a song, you’re the pianoman’.

En altijd leuk; Als ik een 50-dienst heb (een vlucht op de Fokker 50 dan sta ik tijdens boarden altijd achter in het vliegtuig. Op de F50 is het zo dat het bagagecompartiment zich in de cabine bevindt. Mensen kunnen dus daadwerkelijk zien dat hun koffers aan boord worden geladen. En voor veel mensen is dat een waar spektakel. Zo had ik al een Aziatische vrouw (ja uh, kun jij het onderscheid maken tussen chinees, japans enz ??) aan boord die mij vriendelijk doch dringend vroeg: Me take picture ?? ‘Sure, you take picture zoveel u wilt’ *SMILE*.

De jongens van bagage willen natuurlijk altijd zo snel mogelijk alles aan boord hebben. Zo gebeurt het dus wel eens dat de koffers me letterlijk om de oren vliegen. Laatst nog kreeg een bagagejongen een opmerking van de TLO’er (verantwoordelijke voor alle werkzaamheden voordat het vliegtuig de lucht ingaat.) naar zn hoofd: ‘Hey joh, je bent niet aan het basketballen hoor.’

En zo ook was er de vrouw met het typisch Amerikaanse accent. Zenuwachtig als een kind zat ze het proces gade te slaan. Tot ze haar eigen koffer voorbij zag gaan en wiebelend op haar stoel joelde: ‘That’s mine, that’s mine… Handle with care please…’ De bagagejongen keek haar een aantal seconden aan en plaatste toen de koffer in het ruim. Zal hij in die paar seconden gespeeld hebben met de gedachte om de koffer á la basketball het ruim in te ‘dunken’

Vandaag is het officiële einde van mijn 2 weken lange vakantie. Morgen moet ik weer aan de bak.. uhm, kist… En dat ik aan die vakantie toe was, daar zullen een aantal vrienden en collega’s het mee eens zijn. Zo gebeurde het me dat ik mijn lichten had laten branden tijdens een drie-daagse, waardoor ik dus met een lege accu op P30 stond. Gelukkig was daar een collega van de Cargo afdeling die me redde. Hierbij een eervolle vermelding voor Arie, Thnx!

Zo vergat ik mijn handtas aan boord, vergat ik mijn telefoon in het hotel van Keulen, waardoor ik een aantal dagen niet bereikbaar was. Ben ik de afgelopen weken in NL meerdere malen verkeerd gereden, naar Dezelfde bestemmingen! En zo kan ik deze lijst nog aanvullen met meer stommiteiten. Ook moest ik afgelopen week afscheid nemen van mijn groene racemonster, ooit door een vriendin omgedoopt tot Zwelgje (“Als je begrijpt wat ik bedoel”).

Zwelgje is niet meer. *SNIK*.

Aangezien mijn werkdag morgen weer erg vroeg begint moet ik een taxi nemen naar het station en van daaraf de trein. Dat wordt nog wat, met koffer, trolley en handtas charmant instappen. Hmmz… L

Deze vakantie had ook genoeg leuke momenten. Zo had ik twee weken geleden een personeelsfeest op de Ocean Diva. Het was groots opgezet en naar mijn mening aardig gezellig. Mn voetjes nog even laten bewegen op de muziek van Erick E (altijd goed !).

En, en, en… binnenkort een rondleiding bij Fokker. J Mijn medepartyer (tja, hoe noem je iemand die met je meegaat naar zo’n feest, introducé klinkt ook zo… ?) was zo lief om zijn geluk aan de roulettetafel te gebruiken om een rondleiding bij Fokker voor me te winnen. Ik had niet minder verwacht… Bedankt Peet !

En het hoogtepunt was natuurlijk de sleutel van mijn nieuwe huis. Ik ben inmiddels aardig gewend en het bevalt me met de dag beter.

Al met al, een drukke, leuke, stressvolle, gezellige periode die nu pas op mn gesteldheid in gaat werken… Nog een weekje (of 2) en ik ben weer stresskip af. Maar mocht je me voor die tijd nog tegen komen:

Handle With Care, Pleazzze….

De afgelopen weken werden o.a. mede mogelijk gemaakt door:

Nathalie

Marina

Ray & Igor (bedankt voor het verhuizen)

Mama (Laf U Very Mug)

Arie (mijn held!)

En alle anderen die ik nu vergeet