Ken je die engelse comedyserie ‘The Office’ ? Ja ? Nou, ik niet… alleen van naam. En wat kan er nou komisch zijn aan een stel mensen die de godganse dag doorbrengen op een kantoor?! Aangezien ik de hele afgelopen week vervangend werk heb gedaan (op kantoor!) kan ik je vertellen; Hilarisch !!

Want zeg nou zelf; de hele dag door kopiëren is zo geestdodend dat je er vanzelf de lol van in gaat zien. Want wist je dat zo’n apparaat wel 25 keer op een dag kan vastlopen en dat je dan vervolgens een half uur bezig bent met het uit elkaar halen van het onding, op zoek naar het schuldige, vastgelopen A4-tje, een echte dijenkletser toch ?!

Of het paperclippen van 4 blaadjes bij elkaar, zodat er een pakketje ontstaat. En dat niet 1 keer, ook niet 10 keer, maar voor het komische effect 1000 keer ! Gegarandeerd training voor je buikspieren. En als je eindelijk die 1000 pakketjes afhebt er dan achterkomen dat er bij het drukken een symbooltje vergeten is. Joh, dan teken je gewoon met een fineliner 1000 keer zo’n symbooltje op de plek waar hij eigenlijk had moeten staan. Echt, je ligt helemaal dubbel van het lachen. Ik raad het iedereen aan…

Wat ook heel leuk is, de vraag: ‘Ben je zwanger?’ En dan met zo’n samenzweerderige blik van ‘Ben ik de eerste die jouw geheimpje ontdekt?’ Want tja, er kan natuurlijk onmogelijk een andere reden zijn dat je het vliegen verruilt voor uitdagend kantoorwerk. :S

En dan het reizen met het OV iedere ochtend en iedere avond, lekker knus met zn allen in de spits en bij ieder station duwend en trekkend over iedereen heen om maar als eerste buiten te staan. Nu vraag ik je: Is het niet komisch allemaal ?!

Sarcasme ?? Wat is dat dan ?

Ik weet het zeker nu; voor het werken op kantoor ben ik ongeschikt bevonden. Dit alles had zijn uitwerking op mijn humeur. Stond ik voorheen met enige moeite, maar wel met een goede dosis ‘zin’ om half 4 s’nachts op om te gaan vliegen, nu had ik om 07.15 moeite met het geluid van mijn wekker.

Wellicht werd dit ook veroorzaakt door een onuitgenodigde, nieuwe ‘huisvriend’. De afgelopen 2 weken word ik iedere ochtend gewekt door het koeren van een duif. JA, een DUIF ! Ik heb er een leuk verhaaltje over…

…Het is woensdagochtend, ik lig nog heerlijk onder het warme dekbed, roekoe-roekoe.

De wekker is nog niet gegaan, dus ik mag nog even blijven liggen hoor, roekoe-roekoe

Ik leg mijn hoofd onder het kussen en denk, u hoort niets, u hoort niets! ROEKOE-ROEKOE

Ok, nu is het genoeg… Ik stap uit bed, struikel naar de keuken, kijk verdwaasd om me heen. En daar, voor me op het aanrecht, zie ik ze staan -gisteravond heb ik ze nog zo netjes weten te weerstaan- ik pak het bakje, scheur met half open ogen het folie van de verpakking, storm het balkon op, en zo ziet mijn ochtendduif ze eerst één voor één en dan met een hele hand tegelijk op zich af komen, de chocolat-chip cookies die ik nu verspreid over mijn balkon zie liggen.

De duif houdt het voor gezien en vliegt weg, zeker geen chocolade liefhebber, denk ik met een grijns op mijn gezicht. Ik kruip terug in bed en geniet van de stilte. Vijf minuten later gaat mn wekker…!

Vrijdag was de laatste dag vervangend werk. En toen was het tijd voor: VAKANTIE !

Voor het eerst een IPB ticket gekocht, om een bezoekje te brengen aan mn papa op Malta. J

Hoe dat ging ? Lees het van de week in nieuwe blog !

Het borrelen van mijn bloed zodra ik in de buurt kom van Schiphol… De vele mensen met koffers, kinderen en see-buy-fly-tassen waar ik, met in één hand mijn koffer en in de andere een Starbucks Latté, doorheen slalom… De rustruimte waar ik mijn salarisstrook iedere maand uit mijn postvak vis… De gezelligheid bij de rode bankjes, waar ik mijn crew voor de komende dagen ontmoet… De vrolijke chauffeur van het crewtransport die ons over het platform sjeest om ons bij het juiste vliegtuig af te leveren… De hectische momenten tijdens het boarden; Iedereen de juiste plek? Alle kindjes een zwemvestje en riempje? Mensen bij de nooduitgang gebrieft? Alle bagage netjes weggeborgen…?  Het geluid van de opstartende motoren… De taxirit naar de Polderbaan, waar soms geen einde aan lijkt te komen… Het geweldige gevoel in mijn buik tijdens het opstijgen, wat maar niet lijkt te gaan vervelen… De grappige, aparte, soms boze, gezellige en altijd zo verschillende passagiers… De schitterende zonsondergangen en -opkomsten… Het intens blije gevoel dat ik krijg als ik door het raampje heen naar het oneindige wolkendek tuur…

De bestemmingen, waar elk afzonderlijk al vele herinneringen liggen… De hotels, de één nog mooier dan de ander… Het samen eten, lachen, luisteren, drinken en praten met collega’s…  En ja, zelfs de vertragingen, schandalig vroege aanmeldtijden, turbulente vluchten, mn zere voeten, het missen van vrienden, de vermoeidheid -die soms chronisch aanwezig lijkt te zijn- en mn loodzware koffer…

…Even was ik bang dat ik het allemaal zou moeten missen. De mensen die regelmatig mijn weblog volgen weten inmiddels dat mijn oren behoorlijke ‘partypoopers’ zijn gebleken in de afgelopen maanden. En zo gebeurde het dat er anderhalve week geleden buisjes zijn geplaatst. Wat een makkelijke ingreep leek te zijn, bleek achteraf toch heel wat moeizamer. De details over de naald die voor de verdoving in mijn oorgat verdween zal ik je verder besparen!

Een minder prettig gevolg van de buisjes is helaas een vermindert gehoor waarmee ik moet leren leven en de buisjes moeten iedere 3 tot 6 maanden opnieuw worden ingebracht, maar het is voor een goed doel moet ik maar denken…

Na drie pijnlijke dagen op de bank doorgebracht te hebben was het tijd om terug te gaan voor controle. Resultaat: een ‘blauw’ buisje in mijn trommelvliezen en geen ontstekingen. En dat betekent: VLIEGEN !! J

Vanaf morgen sta ik vier dagen standby, niet de allerleukste manier om na een maand weer te beginnen, maar ik hoop zo snel mogelijk opgeroepen te worden voor een paar leuke vluchten.

Dus…

… HERE WE GO AGAIN J

Deze keer in mede mogelijk gemaakt door:

Dr. Vinke (alleen voor de spuit blijf ik u iets minder dankbaar

Mijn lieve mama, sorry voor de fijngeknepen handjes. Kus

Igor, bedankt voor de goede zorgen. Kus

Ittie, jouw lieve woorden maken alles beter. Kus

Ook in het nieuwe jaar heb ik me al menigmaal verbaast over het effect dat een uniform op mensen kan hebben. Sta ik op het station op de trein te wachten dan kan ik erop wachten dat er iemand naar me toe komt met de vraag ‘Op welk perron vertrekt de trein naar Utrecht?’

Loop ik op Schiphol dan verbaas ik me niet meer over de vele vragen over aankomsthallen, vertrektijden van vliegtijden en de routes naar de diverse gates. ‘Nee, mevrouw. Ik weet niet hoe laat het vliegtuig uit Hong Kong aankomt’ en ‘Nee, meneer. Ik kan u niet vertellen bij welke gate u moet zijn voor uw vlucht naar Sao Paulo’. Ook is het spoorwegen boekje niet in mijn hoofd geprogrammeerd. Hoe graag ik ook iedereen wil helpen, soms moet ik een antwoord schuldig blijven. Als iemand een idee heeft voor een magisch boekje met alle antwoorden dat ik heel nonchalant uit mijn uniform kan toveren zodra iemand mij een vraag stelt; Ik hou me aanbevolen…

Dit jaar begon met een o-zo-geliefde 50 dienst. Waarom deze diensten bij vele collega’s populair zijn heeft verschillende redenen. De één vind het gemoedelijke sfeertje aan boord fijn. Je bent immers met maximaal 50 passagiers aan boord en dit geeft ons (vaak) de tijd om iets meer contact te leggen. De ander vindt het fijn, omdat de service aan boord bestaat uit enkel een koek en jus. Erg makkelijk voor ons. En eerlijk is eerlijk, na weken lang diensten waarin je iedereen binnen korte tijd moet voorzien van eten en drinken is het soms best eens fijn om lekker lui te zijn. J

En zo zijn er ook diegenen onder ons die het doen voor de gezellige, voornamelijk Duitse bestemmingen. Tijdens deze dienst bracht mijn reis me naar, jawel ! Maastricht en naar Bremen.

In Maastricht hebben we een zogehete ‘bekorte rust’. Dit houdt in dat we hier s’avonds laat aankomen en ons s’morgens in alle vroegte al weer richting vliegveld begeven. In Bremen daarentegen hadden we de hele dag te besteden. En wat doet Tamarah altijd als eerste op een Duitse bestemming? Een bezoekje brengen aan Starbucks voor een heerlijke Vanilla Latté. Hmmm J

Daarna gezellig gaan shoppen, hoe kan het ook anders, en genoten van een crêpe met Nutella. Lindsay, vond het erg gezellig!     

Verder lekker gegeten met de rest van de crew en de volgende dag weer richting huis. De co was in opleiding en maakte met ons zijn eerste nachtstopjes. Om dit te vieren hebben we van knal-oranje ‘lockjes’ (deze gebruiken we aan boord om trolley’s te vergrendelen) een ketting gemaakt die hij moest dragen toen we het bemanningscentrum binnengingen. Peter, erg sportief van je dat je hem hebt omgehouden en nog heel veel mooie vluchten toegewenst!

Tijd om naar huis te gaan. In de trein komt een vriendelijke conducteur met een constante glimlach op zijn gezicht mijn kaartje controleren. ‘En, waar ging de reis naartoe deze keer?’

Op mijn antwoord zie ik hem bedenkelijk kijken. ‘Waar heb je dat lekkere kleurtje in je gezicht dan vandaan?’ Zonnebankland…

Dat een uniform ook positieve punten heeft zal ik niet ontkennen. Zo gebeurt het regelmatig dat een hulpvaardige hand uitgestoken wordt om mijn -vaak loodzware- koffer uit de tram te tillen. Terug op Den Haag centraal kwam ik echter iemand tegen die ‘hulpvaardig’ wel heel ver wilde doorvoeren. In de stationshal, waar totaal geen trappen of obstakels te vinden waren, werd mijn koffer letterlijk uit mijn hand getrokken. Vriendelijk gaf ik aan dat zijn hulp niet nodig was, maar stug hield hij vol. Na vier keer vriendelijk vragen of hij mijn koffer wilde los laten was ik het zat. Mijn reactie die volgde had gelukkig het gewenste effect en zo heb ik mijn koffertje gered van de kofferkidnap. Pfff… J

Vorige week stond een 5-daagse in de planning; Riga-Frankfurt-Frankfurt-Riga. Een prima dienst met een hele dag over in Frankfurt. Plannen om mijn nicht daar op te zoeken waren al gemaakt. Maar…

… Misschien voel je het al aankomen. Tijdens de eerste vlucht op weg naar Riga liet mijn linkeroor me weer flink in de steek. Eenmaal aangekomen in het koude Riga, besloot ik in het hotel direct mijn bed in te duiken, maar helaas stond ik de volgende ochtend op met een oor dat nog steeds dicht zat. Ik wilde niet vast komen te zitten in Riga dus besloot de vlucht terug naar Amsterdam te doen en op Schiphol maar weer een typanagrammetje te laten maken. Resultaat; direct naar huis gestuurd. Inmiddels het oor na laten kijken bij een KNO arts, waarna ik naar huis ging met een afspraak op zak voor de 22^e. Wat gaan ze doen ? Buisjes… Bang als ik ben voor verdovingen in alle soorten kijk ik hier erg tegenop L, maar ach… Het is voor een goed doel!

Ik ga er vanuit dat dit het probleem zal oplossen en dat dit mijn laatste logje is met slecht nieuws over mijn oren.

Tot die tijd mag ik niet vliegen dus mijn aankomende logje zal in februari verschijnen met het laatste nieuws. En tot die tijd…

…sta ik weer even met beide voetjes op de grond.

Mede mogelijk gemaakt door:

Klaas

Peter

Lindsay

Christel

Bedankt voor de gezellige vluchten!

Met het nieuwe jaar voor de deur werd het tijd om mijn laatste logje van 2007 te schrijven.

2007 was voor mij een turbulent jaar, zowel in de letterlijke als figuurlijke zin van het woord.

In februari kreeg ik te horen dat ik aangenomen was voor mijn huidige functie als stewardess en zo gebeurde het dat ik in april begon bij Neerlands Blauwste Luchtvaartmaatschappij.

Een zware, leerzame en vooral ook leuke periode. De periode die volgde, namelijk het echt aan de slag gaan als stewardess was nog veel leuker. Nog iedere week ga ik met een grote glimlach naar mn werk en besef ik me dat ik één van de meest luxe beroepen uitoefen die er bestaan. Ook het kopen van mn eerste huis was in 2007 een belangrijke stap. En, nog belangrijker, een stap die me iedere dag beter en beter gaat bevallen.

Voor 2008 hoop ik op deze manier verder te gaan, alleen met een iets rustiger tempo. J

De afgelopen weken heb ik weer te veel meegemaakt. Enkele hoogtepunten:

Zo had ik een hele gezellige 24-uurs stop in Torp, Noorwegen. Onwijs gezellige crew. (Bedankt Jochem, Leon & ouders en Bermary) Deze nachtstop hoort zeker thuis in mijn top 3.

De laatste vlucht naar huis was wel heel erg turbulent. Zo had ik het nog niet meegemaakt. Het was de eerste keer dat ik enigszins bang was tijdens de landing. Maar gelukkig zette Leon ons weer keurig aan de grond.

Vorige week had ik twee dagen cursus. Tijdens de eerste dag kwam ik er achter dat ik al weer 8 maanden in dienst ben. Wat gaat de tijd toch snel. Guess it’s true what they say: Time flies when you’re having FUN. J Het was leuk om al mn cursusgenootjes weer eens te zien en bij te praten.

De eerste dag ging over communicatie aan boord, tussen collega’s. Hoe je dingen overbrengt, hoe je aangeeft dat je het ergens niet mee eens bent. Met een studie communicatie achter de rug was het voor mij allemaal wel erg voor de hand liggend. Maar al met al een gezellige dag.

De tweede dag stond in het teken van agressie. Hoe ga je om met agressie aan boord?

Verschillende oefeningen kwamen aan bod om te laten zien hoe je een situatie naar je hand kunt zetten. Ook omgaan met verschillende vormen van agressie. Deze dag was achteraf gezien vrij heftig. S’middags hebben we namelijk oefeningen gedaan met betrekking tot je eigen grenzen. Weten waar jouw grens ligt en wat te doen als iemand deze grens voorbij gaat. Ik ging nogal nuchter de oefening in, omdat je in een klaslokaal staat en de situatie niet écht is. Ik had me hierin flink vergist, want de mensen die deze cursus geven weten natuurlijk hoe ze bij jou een reactie los kunnen krijgen. En zo ontstond er een moment waarop ik totaal onverwacht reageerde, als een soort oerinstinct. Je voelt ook de spanningen van anderen als ze bezig zijn met de oefening. Na een stressvolle situatie duurt het 24 uur, voordat de adrenaline die daarbij vrijkomt weer uit je lichaam is. Je kunt je dus voorstellen hoe ik me de rest van e dag voelde. Samen met de uitslag van een persoonlijkheidstest is dat al met al best confronterend. Erg leerzaam en wellicht toepasbaar in zowel werk- als privé leven.

Vorige week weer begonnen met vliegen, met de meest luxe dienst ooit. Op dag 1 een enkele vlucht naar Bristol, Dag 2 de hele dag vrij in Bristol, Dag 3 alleen een enkele vlucht terug naar huis. Omdat het net de dagen voor kerst was, waren er slechts 8 mensen in het hotel, daarvan waren 4 personen crew. Op dat moment voelde ik me wel even heel eenzaam en héél ver van huis en familie. Maar ach, dat hoort erbij.

Minder leuk was dat ik afgelopen maand wéér een week niet heb mogen vliegen vanwege mn oren. Ik loop er behoorlijk mee te kwakkelen en dat is iets wat je met dit beroep echt niet kunt gebruiken. 8 januari afspraak bij de KNO arts, ben benieuwd. Keep u posted!

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om alle collega’s waar ik mee gevlogen heb het afgelopen jaar te bedanken voor de leuke vluchten, dagen, nachtstops.

Ik wil mijn mama bedanken voor alle hulp dit jaar.

Samen met Alfred wens ik jullie veel geluk in een mooi, nieuw huis.

Tegen mn broer wil ik zeggen dat ik heel veel van hem hou.

Papa, die naar Malta verhuist zal ik heel erg missen.

Omi, bedankt voor je altijd luisterend oor en je wijze woorden.

Fleur, mn dinnetje! Een minder turby-turby jaar voor ons beide.

Marielle, in 2008 moeten we weer vaker op stap.

Bedankt! Voor allen trouwe lezers van Closer2Heaven

Voor alle andere mensen die belangrijk voor me zijn: Love You

En verder voor iedereen:  EEN GEWELDIG 2008 !

Het is alweer een aantal weken geleden dat ik verslag deed van mijn belevenissen. De afgelopen weken waren erg druk en stressvol. Mede door de verhuizing en het herstellen van mn oorontsteking.

Maar zoals altijd waren de vluchten gezellig. Zo vloog ik een aantal keer met ‘oude bekenden’, heb ik leuke vluchten gehad met een cursusgenootje. Marina, het was gezellig J

En ook vloog ik met mijn line-trainster, gegarandeerd lol dus… Naatje, het was weer erg leuk om met je te vliegen. (En het stappen in Rotterdam was ook erug leuk, vooral de barman ).

Een aantal passagiers zijn me bijgebleven de afgelopen tijd. Zo moest ik voor het eerst een blinde vrouw begeleiden tijdens het in- en uitstappen. Mensen met een handicap of UMmetjes (Unaccopanied Minor) komen eerder aan boord dan de overige passagiers, zo is er tijd om de passagier naar zijn plaats te begeleiden en het één en ander uit te leggen. In het geval van deze blinde mevrouw was dat iets ingewikkelder. Zo moest ik haar laten voelen waar de zuurstofmaskers tevoorschijn komen in geval van een decompressie en moest ik samen met haar het aantal rijen tellen tot aan de nooduitgangen. Dit alles maakte op mevrouw heel veel indruk aangezien ze niet eerder had gevlogen. In tranen hoorde ze alles aan. Je snapt dat dit ook weer de nodige indruk maakte op mij.

Op één van mijn vluchten had ik de mooiste, liefste baby ooit aan boord. Ik ben niet een liefde-op-het-eerste-gezicht-type, maar deze baby had binnen een minuut mijn hart gestolen. De hele vlucht heeft ze gelachen en toen ik haar even vasthield hoopte ik dat ik ooit ook mama mag worden van zo’n prachtige baby.

Ook was er de man die met een behoorlijke stapel bladmuziek op schoot zat. Toen ik tien minuten later weer langsliep had hij alle tafeltjes van zijn rij opengeklapt en ‘speelde’ hij zijn muziek. ‘Play me a song, you’re the pianoman’.

En altijd leuk; Als ik een 50-dienst heb (een vlucht op de Fokker 50 dan sta ik tijdens boarden altijd achter in het vliegtuig. Op de F50 is het zo dat het bagagecompartiment zich in de cabine bevindt. Mensen kunnen dus daadwerkelijk zien dat hun koffers aan boord worden geladen. En voor veel mensen is dat een waar spektakel. Zo had ik al een Aziatische vrouw (ja uh, kun jij het onderscheid maken tussen chinees, japans enz ??) aan boord die mij vriendelijk doch dringend vroeg: Me take picture ?? ‘Sure, you take picture zoveel u wilt’ *SMILE*.

De jongens van bagage willen natuurlijk altijd zo snel mogelijk alles aan boord hebben. Zo gebeurt het dus wel eens dat de koffers me letterlijk om de oren vliegen. Laatst nog kreeg een bagagejongen een opmerking van de TLO’er (verantwoordelijke voor alle werkzaamheden voordat het vliegtuig de lucht ingaat.) naar zn hoofd: ‘Hey joh, je bent niet aan het basketballen hoor.’

En zo ook was er de vrouw met het typisch Amerikaanse accent. Zenuwachtig als een kind zat ze het proces gade te slaan. Tot ze haar eigen koffer voorbij zag gaan en wiebelend op haar stoel joelde: ‘That’s mine, that’s mine… Handle with care please…’ De bagagejongen keek haar een aantal seconden aan en plaatste toen de koffer in het ruim. Zal hij in die paar seconden gespeeld hebben met de gedachte om de koffer á la basketball het ruim in te ‘dunken’

Vandaag is het officiële einde van mijn 2 weken lange vakantie. Morgen moet ik weer aan de bak.. uhm, kist… En dat ik aan die vakantie toe was, daar zullen een aantal vrienden en collega’s het mee eens zijn. Zo gebeurde het me dat ik mijn lichten had laten branden tijdens een drie-daagse, waardoor ik dus met een lege accu op P30 stond. Gelukkig was daar een collega van de Cargo afdeling die me redde. Hierbij een eervolle vermelding voor Arie, Thnx!

Zo vergat ik mijn handtas aan boord, vergat ik mijn telefoon in het hotel van Keulen, waardoor ik een aantal dagen niet bereikbaar was. Ben ik de afgelopen weken in NL meerdere malen verkeerd gereden, naar Dezelfde bestemmingen! En zo kan ik deze lijst nog aanvullen met meer stommiteiten. Ook moest ik afgelopen week afscheid nemen van mijn groene racemonster, ooit door een vriendin omgedoopt tot Zwelgje (“Als je begrijpt wat ik bedoel”).

Zwelgje is niet meer. *SNIK*.

Aangezien mijn werkdag morgen weer erg vroeg begint moet ik een taxi nemen naar het station en van daaraf de trein. Dat wordt nog wat, met koffer, trolley en handtas charmant instappen. Hmmz… L

Deze vakantie had ook genoeg leuke momenten. Zo had ik twee weken geleden een personeelsfeest op de Ocean Diva. Het was groots opgezet en naar mijn mening aardig gezellig. Mn voetjes nog even laten bewegen op de muziek van Erick E (altijd goed !).

En, en, en… binnenkort een rondleiding bij Fokker. J Mijn medepartyer (tja, hoe noem je iemand die met je meegaat naar zo’n feest, introducé klinkt ook zo… ?) was zo lief om zijn geluk aan de roulettetafel te gebruiken om een rondleiding bij Fokker voor me te winnen. Ik had niet minder verwacht… Bedankt Peet !

En het hoogtepunt was natuurlijk de sleutel van mijn nieuwe huis. Ik ben inmiddels aardig gewend en het bevalt me met de dag beter.

Al met al, een drukke, leuke, stressvolle, gezellige periode die nu pas op mn gesteldheid in gaat werken… Nog een weekje (of 2) en ik ben weer stresskip af. Maar mocht je me voor die tijd nog tegen komen:

Handle With Care, Pleazzze….

De afgelopen weken werden o.a. mede mogelijk gemaakt door:

Nathalie

Marina

Ray & Igor (bedankt voor het verhuizen)

Mama (Laf U Very Mug)

Arie (mijn held!)

En alle anderen die ik nu vergeet

Wat een week zeg !

Vorige week sloot ik mijn log nog af met in het vooruitzicht een rustig ‘Eindhoven’ dienstje. En daarna kon ik genieten van mijn vakantie en verhuizen naar mijn nieuwe eigendom.

Het had zo mooi kunnen zijn…

Tja, regelmatig verandert mijn rooster op het allerlaatste moment, maar deze keer was het een grote teleurstelling.

Donderdag 11 oktober, de dag dat ik 23 werd. Om 15.00 LT meld ik me aan in het bemanningscentrum en zoek daarna mijn collega’s op om vervolgens gezamenlijk met de taxi naar Eindhoven te gaan. En wat moet je nou echt niet willen om 15.30 vrijdagmiddag ?? Precies, dikke file. We hebben er bijna 2,5 uur over gedaan om op Eindhoven Airport te komen, maar…. Dat mocht de pret niet drukken. De crew was erg gezellig en al snel werden er plannen gemaakt om s’avonds het centrum van Eindhoven te verkennen.

In de taxi kreeg de captain al te horen dat we een slot (= een vertraging) hadden van 1 uur. Oorzaak hiervan was dat we naar Londen zouden vliegen. London City en London Heathrow zijn de meest vervelende vliegvelden die je je kunt bedenken. Veel te klein, veel te druk en veel te veel chaos. London City heeft het koosnaampje London Shitty hieraan te danken.

Echte domper van de dag was dat we van onze nachtstop afgehaald werden. En dat hield in dat mijn verjaardagsplannen in het honderd liepen. Geen borrel in Eindhoven. L

Maarrr…. Wel een verjaardagsapplausje. Na mijn afscheidsspeech nam mij n collega het van me over. ‘Dames en heren, mijn collega achter in de cabine is vandaag 23 geworden. Graag een applausje voor haar.’ Mijn hoofd, echt, een tomaatje was er niets bij…

Vanaf Eindhoven hebben we de kist ‘leeg’ teruggevlogen naar Amsterdam. Wel relaxed om eens zonder passagiers te vliegen.

Op Amsterdam wachtte mij nog een leuke verassing. Bij het afmelden (om 23.45 uur!) kreeg ik een notificatie. De volgende dag zou ik een nachtstop Marseille doen, wat betekende dat ik op zaterdag ook zou werken. Huh?  Op zaterdag zou mijn vakantie toch beginnen ? Na mijn telefoontje met coördinatie was ik nog niet veel wijzer en besloot er maar niet te moeilijk over te doen. Een nachtstop Marseille is namelijk helemaal niet zo vervelend.

En vervelend was het zeker niet! In Marseille is het nog heerlijk weer. Vrijdags gezellig met mijn collega Sander de stad in gegaan om vervolgens heel wat uurtjes -en vooral heel wat Baileys- later weer in het hotel te belanden. De volgende dag bij de supermarkt een heerlijke lunch samengesteld en gegeten naast het zwembad. Ook nog even mijn bikinistrepen bijgewerkt. Echt ongelofelijk dat je maar 1,5 uur vliegen van huis nog in je bikini bij het zwembad ligt. Hééél vervelend.

Op de terugweg nog even flink mn hart tekeer laten gaan. Ik stond achter in de cabine naar een dekentje te zoeken toen ik door een kier van het toilet opeens een vrouw naar de grond zag zakken. Snel trok ik de deur open en constateerde dat ze totaal niet op mij reageerde. Ik alarmeerde mijn collega die vervolgens zeer snel actie ondernam. Na een paar tikken in haar gezicht kwam ze weer bij, maar die minuut die ze weg was leek wel tien minuten te duren.

Ondertussen had ik de cockpit geïnformeerd, die al bezig waren met uitwijkmogelijkheden in Lyon. Achteraf bleek dit niet nodig, omdat de vrouw aangaf er vaker last van te hebben en dat ze erg weinig geslapen en gegeten had. Mmm, het was even schrikken maar het was een fijn gevoel dat ik in deze situatie redelijk kalm bleef en wist wat ik moest doen. Zeker ook mijn complimenten voor Sander, hij heeft het goed afgehandeld. Zo zie je ook maar weer hoe belangrijk goede communicatie is en dat het moet ‘klikken’ in de cabine.

Zondag begon dan echt mijn vakantie. Ik heb er niet heel veel aan gehad, omdat ik me de hele week heb zitten opvreten! Maandag zou ik de sleutel van mijn huis krijgen, door omstandigheden werd het echter iedere keer een dag uitgesteld. Stress, met een hele grote hoofdletter S.

Vandaag eindelijk de trotse eigenaar van een appartement in de gemeente Loosduinen. J

Nu alleen nog verhuizen…

Morgen een nachtstopje Luxemburg op het program…

Mede mogelijk gemaakt door:

Ramona  (bedankt voor je applausje)

Sander    (toch nog mn verjaardag gevierd, bedankt !) J

* SMILE *

Je raadt het al;  Deze stess mag haar vleugeltjes weer gebruiken… !

Gister weer naar Schiphol gereden om bij de medische dienst mijn oren te laten testen. Nogmaals maakte de arts een typanogram. Met spanning zat ik te wachten op de grafiekjes die geprint werden.

Laat me vliegen, laat me vliegen, laat me vliieeegggeeennn…. !

Nog nooit eerder was ik zo blij om in een hokje geplaatst te worden. Tenminste, mijn grafiekje dan… Zowel de curve van mijn linkeroor als van mijn rechteroor liep precies door het aangegeven vak in de grafiek. Hoewel mijn trommelvliezen nog ietwat ingetrokken zijn, mag ik van de arts weer gaan vliegen. Maar met het strenge advies om het rustig aan te doen: ‘U heeft een voorhoofdsholteontsteking, een oorontsteking én een flinke antibioticakuur achter de rug. U moet er rekening mee houden dat het nog een tijdje zal duren voordat u weer helemaal de oude bent.’ (Hij zei ‘u’ tegen me…

Gelijk maar even langs mijn manager gelopen om het goede nieuws te vertellen.

Het leek haar verstandig om op een fokker 50 dienstje te beginnen. Omdat dit kleinere kisten zijn, maken ze minder hoogte. En dat scheelt vaak als je last hebt van je oren.

Dus hoe ziet de rest van mijn week eruit ?

Vanavond lekker sushi !yum yam yum! eten bij de Jap met mama en oma, omdat ik er op mijn verjaardag niet ben. (tja… verjaardagen, kerst en oud&nieuw behoort niet meer tot mijn vrije dagen)

Morgen om 15.00 LT (=lokale tijd) aanmelden in het bemanningscentrum. Daarna brengt de taxi ons naar Eindhoven Airport. Vanaf Eindhoven doen we een op-en-neertje Londen. S’avonds ga ik slapen in het hotel te Eindhoven. De volgende dag lekker uitslapen en weer om 15.00 LT melden. Dan herhaling van de vorige dag: op-en-neertje Londen. Vervolgens met de taxi naar Amsterdam en met mn eigen tuut-tuut weer terug naar Den Haag. En dan…

VAKANTIE !

‘Dokter, maakt u zich geen zorgen… Een rustiger begin zou niet mogelijk zijn…’

Mede mogelijk gemaakt door:

De dokter te Schiphol

Zoals je in mijn vorige log hebt kunnen lezen heeft de dokter 2,5 week geleden besloten dat ik niet mocht vliegen vanwege verstopte holtes.
Ik baalde flink, want had heel wat leuke bestemmingen op mijn rooster staan. Ook ligt mijn huis op zn kop vanwege mijn geplande verhuizing. In plaats van 1 oktober is de sleuteloverdracht verschoven naar 15 okt. Een heel groot deel van mijn spullen was al ingepakt waardoor ik nu een soort van dozenpaleis heb, wat inhoud dat ik in hink-stap-sprong naar de bank moet en op dezelfde manier naar mijn bed. Heel veel vrolijker word ik er dus niet van om thuis te zitten.

Officieel zou ik vanaf 1 oktober 3 hele weken vakantie hebben, maar doordat ik door ziekte al 2 weken thuis had gezeten, vond ik dat niet echt een heel goed plan. En zo gebeurde het dat ik 2 weken vakantie ingeleverd heb en vanaf 2 oktober ingedeeld werd op mijn favo diensten: Standby. Maar ach, niet zeuren, ik had er zelf om gevraagd.

1 oktober was ik een dag vrij, omdat ik samen met Marielle naar een voorstelling van Guido Weijers ben geweest. Zeker aan te raden, hijs zo leuk !!

Dinsdag 2 oktober, vanaf 10.00 uur stanby. Om 12.15 licht mijn schermpje op *onbekend*.

Dat kan maar 1 ding betekenen. Ik zou naar Noorwegen gaan, Kristiansand en de volgende dag al weer naar huis. Ik had 2,5 uur om op Schiphol te komen, dus hoefde niet eens te stressen. Het was een beetje raar om in het bemanningscentrum rond te lopen. De afgelopen maanden liep ik er iedere dag en als je er dan 2 weken tussenuit bent geweest is het allemaal weer een beetje ‘wennen’. Maar je kunt je misschien een beetje voorstellen hoe blij ik was dat ik weer ging vliegen. J

Voordat ik naar Kristiansand zou vliegen, moest ik nog even een op-en-neertje Berlijn doen.

En dat ging niet zo goed!

Tijdens het dalen kreeg ik last van oorpijn, waarop de captain besloot om coördinatie te bellen en mij naar de medische dienst te sturen.

Eenmaal aangekomen bij de medische dienst word ik heel vriendelijk geholpen door Peter. Hij verteld me dat ik ingetrokken trommelvliezen heb en maakt een tympanogram van mn oren. (een test waarbij de beweeglijkheid van het trommelvlies gemeten wordt). De uitslag van deze test is totaal niet zoals hij eigenlijk zijn moet en daarom luidt het advies: een antibioticakuur mee en WEER EEN WEEK NIET VLIEGEN L.

Mn manager belde nog even om te vragen hoe het ging. Haar advies is om zaterdag nog even een nieuwe test te laten doen op Schiphol. Hoop dat de test aan de dokter verteld dat ik weer mag vliegen en dat het niet een permanente afwijking aan mijn oor is. Ik kan namelijk geen afscheid meer nemen van het vliegen, het gaat in je bloed zitten!

Zaterdag hopen op het beste.

Tot die tijd:  AUW oortje AUW… L

Wat heeft het in godsnaam met elkaar te maken, zul je je afvragen ?

Het is je allemaal duidelijk na het lezen van deze log.

De afgelopen drie weken heb ik met gemengde gevoelens doorgebracht. Allereerst kan ik je vertellen dat blijdschap de rode draad vormde in deze weken, want: Deze stess heeft een HUIS GEKOCHT J !!

Na een zoektocht van ongeveer 6 maanden heb ik eindelijk iets gevonden waarbij ik geen enkele twijfel had. 1 oktober aanstaande krijg ik de sleutel en dat houdt in dat ik dit jaar mijn verjaardag vier in mijn nieuwe, eigen stulpje.

Nog meer leuke dingen van de afgelopen weken. Ik heb een hele leuke vier-daagse gehad met een cursusgenootje. Was gezellig Looked, moeten we vaker doen. J (Alleen beetje jammer van de IFS)

Wenen in de herkansing was erg leuk (deze keer toch maar de lift genomen in plaats van het trappenhuis. Hihi). We waren er op zaterdagavond dus zijn we gezellig de hele nacht gaan stappen. Vorige week vloog ik met een collegaatje die net iets korter in dienst is dan ik en ze herkende me van mn weblog! Toch leuk om te horen dat er ook echt mensen zijn die mijn verhaaltjes lezen.

Ook kwam ik er deze weken achter dat er toch wat minder leuke kanten zijn aan mijn werk. Bijvoorbeeld als je vier hele dagen moet werken met iemand waarmee het gewoon echt niet klikt. Het gebeurde me toen ik een vierdaagse had met Looked. Gelukkig hadden wij het met zn tweeën wel erg gezellig, dat maakte een hoop goed.

Ook de vertragingen en de wisselingen in mijn rooster zijn niet echt welkom. Maar ach, niets is zo veranderlijk als de luchtvaart, het hoort er nu eenmaal bij…

File

Sinds mijn cursusperiode erop zit ben ik vrijwel iedere keer ‘fileloos’ op Schiphol aangekomen. Helaas kreeg ik de afgelopen weken vaak een dejavuis gevoel (je hoeft dit woord niet op te zoeken in de dikke van daalen, want het bestaat inderdaad niet). Meerdere malen stond ik met mede filegenoten te wachten om naar huis te kunnen. Aangezien ik deze keer veel veranderingen in mijn rooster had door zieke collega’s, is het bijvoorbeeld voorgekomen dat ik erop gerekend had om een nachtstop te hebben, maar op het laatste moment nog even een extra vlucht moest doen, waardoor ik uiteindelijk s’avonds gewoon weer naar huis moest rijden en dan ook nog midden in de file terechtkwam. Vaak gebeurt het in zo’n file dat ik een hoop starende gezichten op mij gericht zie. Ik vraag me altijd een aantal minuten verwonderd af of ik soms iets raars op mn gezicht heb, voordat ik me realiseer dat ik in mijn uniform zit. Dat blauw schijnt toch een magische uitwerking te hebben, vooral in zo’n file. Even wat leuke weetjes: – 17 % dat je relatie eindigt in de auto, – 73% kans dat je niet altijd even netjes rijdt en -  81% kans dat je in de file flirt.  Dus als je vriend of vriendin s’avonds thuis komt van werk vraag dan even of het gezellig was in de file

Zoete broodjes

Als ik thuiskom van een vierdaagse is de kans groot dat ik erg moe ben en snel thuis wil zijn, zodat ik lekker op de bank kan kruipen en lekker kan knuffelen met Chinook. Als ik dan in de file terechtkom baal ik net zo erg als die vrouw rechts van mij, die graag naar huis wil om haar kinderen een kus te geven of als die drukke zakenman links van mij die zo snel mogelijk naar zn vrouw wil. Zodra ik uit de file ben en afslag Den Haag Zuid voor me zie verschijnt er dan altijd een glimlach op mn gezicht en even later wordt ik ‘welkom thuis’ gewenst door de huiselijke geur van zoete broodjes. Rijdt je ooit op de A4, neem dan eens afslag Den Haag Zuid. Draai ter hoogte van de Hornbach je raampje open en laat de heerlijke geur van zoete broodjes je auto binnendringen.

Rrrr

Afgelopen week is me verassend zwaar gevallen. De dienst die ik had NCE-TLS-RIX staat bij ons bekend als een ‘luxe’ vier-daagse. Dat komt door de mooie bestemmingen en de relatief korte werkdagen. Het is een zogehete 3-2-2-1. Drie vluchten op de eerste dag, twee vluchten op de tweede en derde dag en de laatste dag alleen naar huis terug. Deze dienst liep echter héél anders. De eerste dag in Nice aangekomen hebben we lekker op het strand gelegen, daarna gezamenlijk ergens gegeten en op tijd naar bed. De volgende ochtend om 05.00 pick-up. Na alle veiligheidchecks de pax (passagiers) ‘ingeladen’ en we waren klaar om terug te vliegen naar Amsterdam, mispoes! De captain had tijdens de walk-around – dat gebeurt voor iedere vlucht om te kijken of aan de buitenkant alles in orde is – iets ontdekt en riep de co-piloot er even bij. Op het moment dat de captain weer binnenkwam met een grote prop tissues besmeurd met bruine drab besefte ik dat het er niet gunstig uitzag. Aangezien er op Nice geen technisch personeel is met een Fokker-licentie moest er iemand ingevlogen worden vanaf Amsterdam. Deze zou echter pas om 14.00 s’middag arriveren. En dat terwijl het nu pas 06.00 uur s’ochtends was. We waren al druk plannen aan het maken om een dagtripje Monaco te doen, omdat het ernaar uitzag dat we niet zouden vertrekken. Er werd echter besloten dat we op de eerst volgende vlucht (van 12.00 uur) terug zouden vliegen naar Amsterdam. Met onze koffers en al stonden we klaar om aan boord van die vlucht te stappen toen we van het grondpersoneel te Nice hoorden dat die kist ook stuk was binnengekomen. Eerst dachten we dat het een grap was, maar helaas… Het was echt waar. Daar stonden we met 2 maal crew op het snikhete vliegveld van Nice. Terug naar het hotel konden we niet, want dat was voor die dag al volgeboekt. Tussendoor is er nog heel erg veel gepuzzeld en gedaan om ons alsnog in Toulouse te krijgen. De captain moest toen heel hard gaan rekenen en allerlei schema’s erbij halen om te kijken of we niet ‘uit onze uren zouden lopen’.  Om 17.45 s’middags bleek dat dus wel het geval en werd er een hotel vlak bij het vliegveld voor ons geboekt. Eenmaal daar aangekomen was ik zo verschrikkelijk moe dat ik meteen ben gaan slapen. Op dat moment wist ik nog niet dat de hoofdpijn die ik had een beginnende voorhoofdsholteontsteking was. Ik voelde me rot en wilde alleen nog maar slapen en naar huis. Naar huis ging ik alleen helaas nog niet…

De volgende dag zijn we met de eerste vlucht deadheading – dat houdt in dat je als passagier meereist en dus lekker achterover kunt – mee gegaan naar Amsterdam om vanuit daar door te vliegen naar Riga. In Riga was het koud en nat. Maar we zijn gezellig met zn allen naar de bios gegaan. Erg gelachen om een erg leuke film. S’avonds lekker gegeten in een sushirestaurant. Dat maakte al het één en ander goed. Met gemengde gevoelens nam ik dan ook afscheid op de laatste dag. Het was een erg gezellige crew, maar ik was nog nooit zo blij geweest om naar huis te gaan, mn eigen bed in. Aangezien ik me na een paar vrije dagen nog niet veel beter voelde besloot ik langs de dokter te gaan. Diagnose: voorhoofdsholteontsteking. L Wat dus inhoud dat ik nu ‘ziek’ thuis zit in plaats van in Brussel. De dokter gaf als verklaring dat de rrrr weer in de maand zit… hmm, me not like !

Roosjes

Hoe vaak heb ik in mijn logs gezegd dat ik gek ben op mijn werk?! En dat ben ik ook nog steeds. Maar na een week als vorige week moet ik zeggen dat het toch soms best zwaar kan zijn. Alle vertragingen, het gehannes met roosterveranderingen, het gekat van passagiers als een vliegtuig een technisch probleem blijkt te hebben, de soms belachelijk vroege tijden – vanuit Riga om half 3 s’nachts de wekker – kortom; Het leven van een stess gaat niet altijd over roosjes…

Mede mogelijk gemaakt door:

Geert        (Met zn lekkere billetjes)

Bart          (Bedankt voor je jas tegen de kou)

Lichram    (Miauw!)

Cathelijne (Haags Hopje)

VIE-BRS-CWL

Vandaag om 06.00 melden op Schiphol. Pfff

Ik was verbaasd over de drukte op de snelweg om 05.00 uur in de ochtend, ik was duidelijk niet de enige die moest werken.

Alweer drie maanden geleden reed ik iedere ochtend in alle vroegte naar Schiphol tijdens mijn cursusdagen, het lijkt alweer zo lang geleden.

Ik kon toen iedere ochtend genieten van de dauw in het gras als ik naar mn auto liep, de fluitende vogels die de ochtend aankondigden en van de opkomende zon die de horizon verlichtte in een warmoranje gloed als ik op de snelweg richting Amsterdam reed.

Maar vandaag was het anders. Het donker en de regen herinnerde mij aan het feit dat de herfst alweer voor de deur staat. Ongeduldig wachtend tot de zomer het stokje doorgeeft.

De enige oranje gloed die nu over de straten zwerft is het licht van de lantaarnpalen, weerspiegeld door de regenplassen op de straatstenen. Positief stel ik vast dat het weer op de bestemmingen niet veel slechter kan zijn dan dit.

VIE

En slechter is het zeker niet! In Wenen lacht de zon ons tegemoet en met

26 C

kan ik zeggen dat het hier zomers is. Wie ooit denkt aan een carrièremove: Ga Vliegen! Het is in ieder geval goed voor je aantal zonuren per jaar.

Sinds ik vier weken terug op mijn rooster de bestemming Wenen zag heb ik me al verheugd op deze bestemming. Het lijkt me zo’n mooie stad. Aangezien ik om drie uur s’middags in mijn hotelkamer aankom besluit ik me snel om te kleden en de stad te gaan bekijken. Ik ben in een sportieve bui (liever gezegd: te lui om naar de lift, helemaal aan de andere kant van het hotel, te lopen) dus besluit de trap naar beneden te nemen.
Dat ik niet zo slim ben is een publiek geheim, maar dit keer heb ik mezelf overtroffen !!

Het trappenhuis blijkt een nooduitgang. Het trappenhuis IN gaat dus wel, maar er weer UIT, das een heel ander verhaal. De enige mogelijkheid naar buiten is een grote metalen deur, die wordt geopend door middel van een hendel die het noodalarm activeert zodra ik deze zou openen. L *SLIK* Wat nu?

De moed zonk me in de schoenen. Drie kwartier lang heb ik op negen verschillende verdiepingen op de deuren staan bonzen, tevergeefs.
Uiteindelijk besloot ik om crewcontrol in Amsterdam te bellen. (Thank God dat ik mn telefoon wel bij me had) Ik werd doorverbonden met het hotel. Wat zal de receptioniste raar hebben opgekeken toen ze de telefoon beantwoorde en ik zei: Uhm, Yes, Hello… I locked myself in your hotel :$

Een kwartier later was ik ‘vrij’. Voortaan neem ik gewoon weer de lift!

BRS

Ook in Bristol was het prachtig weer.

Om 11.00 uur was ik er al en ik besloot de stad in te gaan. Na een broodje Subway en de film The Bourne Ultimatum, in de lokale bios, loop ik langs een parkje, waar ik besluit plaats te nemen op het eerste vrije bankje. Het park is vol met mensen, allerlei verschillende mensen. De een voor vijf minuten, de ander voor uren. We doen het nooit, altijd te druk, maar je zou het eens moeten doen! Gewoon een middag in het park gaan zitten en kijken, echt kijken naar alles en iedereen om je heen.

Aan de linkerkant in de schaduw van een grote boom zit een stelletje. Ze gaan helemaal in elkaar op en hebben geen enkele aandacht voor wat er om hen heen gebeurd. Ik kijk een minuut naar ze en stiekem ben ik jaloers. Voor me zit een moeder met haar dochtertje. Het meisje heeft een lief gezichtje en twee enorm lange vlechten in haar haar. Alles trekt haar aandacht, de oorzaak van de lach op het gezicht van haar moeder. Verspreid over het gras liggen mensen te lezen of naar muziek te luisteren.

Drie vriendinnen iets verderop vallen me op, doordat ze constant zitten te lachen. De twee jongens een paar meter bij hen vandaan bespreken waarschijnlijk wie van de drie ze het leukste vinden. Een jongen komt op me af en vraagt of ik een vuurtje voor hem heb. Omdat ik hem teleur moet stellen vraagt hij het aan iemand anders. Een paar minuten later ligt hij languit op zijn rug in het gras, de o-zo-bekende coffeeshop geur dringt mijn neusgaten binnen. 

Twee agentes te paard, met zo’n typisch ‘britse’ politiecap op komen het park binnen stappen. Ze maken een praatje met twee zwervers op een bankje verderop. Een zakenman loopt het park in, colbertje losjes over zijn schouder, mouwen opgestroopt en krantje bij de hand; even ‘onthaasten’. Twee jongens achtervolgen een nieuwsgierige eekhoorn die zich in het gras waagt.

Na een uurtje neemt een oudere man naast mij plaats. Al snel begint hij een praatje over het weer. Beleefd antwoord ik dat het inderdaad prachtig is vandaag, waarna ik me weer in mijn boek keer. Zo snel geeft hij zich echter niet gewonnen. Hij vraagt me waar ik vandaan kom en hoe lang ik in Bristol blijf. Daarna verteld hij over zichzelf; hij werkt op een boerderij en zijn vader – die nu ‘up-there’ is – was vroeger politieagent. Als kind hield hij van sneeuw, maar nu neemt hij liever zo nu en dan de bus voor een dagje naar het strand.

Hij vraagt me waar ik vandaan kom en hoe lang ik hier blijf. Omdat ik ervan uitga dat hij mij de eerste keer niet heeft verstaan, herhaal ik mijn antwoorden.

Dan verteld hij over zn nieuwe heup, zn kunstgebit, welke hij trots uit zn mond haalt om te showen en zijn ingegroeide teennagel. Ik luister met mijn meest geïnteresseerde blik, maar bedenk me ondertussen dat ik liever in gesprek ben met die knappe jongen die net zijn t-shirt over zn hoofd trok en zo zijn gespierde borst aan de zon toonde.

Nogmaals vraagt de man mij waar ik vandaan kom en hoe lang ik hier blijf, ik besluit dat het tijd is om te gaan. Ik neem afscheid van Jim – zo blijkt de oude man te heten – en stap op.

‘Bye love’ roept hij me na.

Op weg naar de uitgang van het park stop ik even bij de agentes, die nog altijd op de rug van hun gigantische paard zitten. In het gras ligt een duif, hij lijkt zich niet te kunnen bewegen. Bezorgd vraagt één van de twee agentes zich af wat ze kunnen doen met het beestje, misschien heeft het een gebroken pootje. Van binnen moet ik even lachen, wat zou het leven toch eenvoudig zijn als dit onze grootste zorgen zouden zijn. De duif is alle aandacht zat en vliegt vrolijk weg, ik loop het park uit, terug de drukke stad in.

Je zou het eens moeten doen, de tijd nemen om te kijken. Echt te kijken naar de mensen en dingen om je heen. Kijken, hoe die kleine dingen het leven zo mooi kunnen maken…

CWL

Erg apart was mijn nacht in het hotel in Cardiff.

Al vroeg was ik mn bedje ingedoken aangezien ik er de volgende ochtend om 04.00 uur al uit moest. Ik was al half in slaap toen ik ineens gerommel aan mijn deur hoorde. Wat was dat nou? In mn slaapoutfit, haar door de war, ogen half dicht, liep ik naar de deur. Toen ik deze opende stond er een – niet geheel slecht uitziende- man mij vertwijfeld aan te kijken. ‘uhm, sorry. Think I got the wrong room number’. Verbaasd antwoordde ik: ‘Think so’.

Nadat hij zich verontschuldigd had ging ik terug mn bed in. Tien minuten later gaat de telefoon op mijn kamer. Dezelfde man die me uitnodigde voor een drankje in de bar.

Hmm, nee meneertje, ik sla even over!

Hoe leuk een vier-daagse ook is op de laatste dag ben ik toch altijd weer blij om naar huis te gaan. Zo blij als een klein kind dat na een schoolreisje weer terug gaat naar huis, terug in mama’s armen. J

En vandaag was het niet anders

Na een laatste op-en-neertje Bolonga (Mijn twee collega’s en ik waren het er over eens: Een mooie-mannen vlucht ) gingen we weer richting Amsterdam. Blij als ik ben zit ik achter in de cabine heen en weer te wippen op mn crewseat. Over een paar minuten gaan we landen. Heel even komt dat kleine kind in m naar boven dat thuiskomt van een schoolreisje. Mn linkerhand vecht met mn rechterhand om wie het eerst bij de microfoon is en ik hoor mijn stem al door de cabine galmen: Dametjes en meneertjes, koekjes en peertjes, we zijn weer thuis!

Maar mijn mond verpest het zooitje, besluit de volwassene te zijn en mijn lippen speechen: Dames en heren, welkom op de luchthaven van Amsterdam.

Ik lach, ik ben weer thuis ! J