Het borrelen van mijn bloed zodra ik in de buurt kom van Schiphol… De vele mensen met koffers, kinderen en see-buy-fly-tassen waar ik, met in één hand mijn koffer en in de andere een Starbucks Latté, doorheen slalom… De rustruimte waar ik mijn salarisstrook iedere maand uit mijn postvak vis… De gezelligheid bij de rode bankjes, waar ik mijn crew voor de komende dagen ontmoet… De vrolijke chauffeur van het crewtransport die ons over het platform sjeest om ons bij het juiste vliegtuig af te leveren… De hectische momenten tijdens het boarden; Iedereen de juiste plek? Alle kindjes een zwemvestje en riempje? Mensen bij de nooduitgang gebrieft? Alle bagage netjes weggeborgen…?  Het geluid van de opstartende motoren… De taxirit naar de Polderbaan, waar soms geen einde aan lijkt te komen… Het geweldige gevoel in mijn buik tijdens het opstijgen, wat maar niet lijkt te gaan vervelen… De grappige, aparte, soms boze, gezellige en altijd zo verschillende passagiers… De schitterende zonsondergangen en -opkomsten… Het intens blije gevoel dat ik krijg als ik door het raampje heen naar het oneindige wolkendek tuur…

De bestemmingen, waar elk afzonderlijk al vele herinneringen liggen… De hotels, de één nog mooier dan de ander… Het samen eten, lachen, luisteren, drinken en praten met collega’s…  En ja, zelfs de vertragingen, schandalig vroege aanmeldtijden, turbulente vluchten, mn zere voeten, het missen van vrienden, de vermoeidheid -die soms chronisch aanwezig lijkt te zijn- en mn loodzware koffer…

…Even was ik bang dat ik het allemaal zou moeten missen. De mensen die regelmatig mijn weblog volgen weten inmiddels dat mijn oren behoorlijke ‘partypoopers’ zijn gebleken in de afgelopen maanden. En zo gebeurde het dat er anderhalve week geleden buisjes zijn geplaatst. Wat een makkelijke ingreep leek te zijn, bleek achteraf toch heel wat moeizamer. De details over de naald die voor de verdoving in mijn oorgat verdween zal ik je verder besparen!

Een minder prettig gevolg van de buisjes is helaas een vermindert gehoor waarmee ik moet leren leven en de buisjes moeten iedere 3 tot 6 maanden opnieuw worden ingebracht, maar het is voor een goed doel moet ik maar denken…

Na drie pijnlijke dagen op de bank doorgebracht te hebben was het tijd om terug te gaan voor controle. Resultaat: een ‘blauw’ buisje in mijn trommelvliezen en geen ontstekingen. En dat betekent: VLIEGEN !! J

Vanaf morgen sta ik vier dagen standby, niet de allerleukste manier om na een maand weer te beginnen, maar ik hoop zo snel mogelijk opgeroepen te worden voor een paar leuke vluchten.

Dus…

… HERE WE GO AGAIN J

Deze keer in mede mogelijk gemaakt door:

Dr. Vinke (alleen voor de spuit blijf ik u iets minder dankbaar

Mijn lieve mama, sorry voor de fijngeknepen handjes. Kus

Igor, bedankt voor de goede zorgen. Kus

Ittie, jouw lieve woorden maken alles beter. Kus